Ze bleef até staan bij het rek met brood.
Daarna kwam ze voorzichtig naar de toonbank.
“Goedemorgen”, disse Camille honestamente.
De vrouw glimlachte zwak.
“Goedemorgen. Hoeveel kost dat kleine brood daar?”
Camille noemde de prijs.
De vrouw keek naar haar handpalm, waarin een paar muten lagen. Ze telde ze langzaam e sloeg toen haar ogen neer.
“Laat maar,” zei ze zacht. “Ik dacht que ik genoeg tinha.”
Camille voelde iets in haar best samentrekken.
Ze keek naar de vrouw, naar haar bleke gezicht, naar haar hand die até beschermend over haar buik gleed.
Não deve deixar Camille embalar uma ninhada quente com uma receita e uma escritura num papel.
“Neem maar mee,” zei ze.
De vrouw keek op.
“Não, isso não pode ser feito.”
“Jawel”, disse Camille Rustig. “Tudo bem.”
De vrouw ficou um par de segundos parado, também de não ser o mais huilen de lachen. Toen nam ze het ninhada conheceu beide handen aan.
“Dank je,” fluisterde ze. “Echt.”
Leia mais na página seguinte“Dank je,” fluisterde ze. “Echt.”
Ze rommelde mesmo em haar tas en haalde een kleine haarspeld tevoorschijn. Ele foi um eenvoudig ding: zilverkleurig, licht verweerd, encontrou um pequeno bloemetje aan de zijkant.
“Ik heb niets anders,” zei ze. “Maar neem deze alsjeblieft.”
Camille schudde haar hoofd.
“Dat hoeft niet.”
“Toch”, zei de vrouw. É uma lenda do dinheiro gasto no Toonbank. “Misschien heb je hem ooit nodig.”
Daarna glimlachte ze, pakte het brood en verliet de winkel.
Camille keek haar na tot ze om de hoek verdween.
