No 64º dia à esquerda, não havia nada melhor para enferrujar. Na época, jaren of onafgebroken, hard work, vroege wekkers and eindeloze verplichtingen, had ik nog maar één droom: my welverdiende pensioen.
Ik fantaseerde al maanden over de rustige, trage ochtenden. Eu zag meself al zitten em minha pequena serre, com um vers gezette kop koffie e um stapel boeken die eu al jaren wilde lezen, maar waar ik nooit de tijd voor had gevonden. Ik had uren doorbracht met het uittekenen van mijn nieuwe bloementuin. Mas no momento em que eu terminei havia bereikt e dacht que eu era indelijk vrij kon ademen, nam het leven um onverwachte e wrede wending.
Mijn dochter, um alleenstaande, hardwerkende moeder van drie jonge kinderen, werd plotseling ernstig ziek. Os dokters bevalen haar onmiddellijk para interromper o trabalho; haar lichaam kon de stress simpelweg niet meer aan. Ele entrou rapidamente e o pânico acabou.
