“Toen ik ziek was en we niets meer hadden, heb jij letterlijk jouw dromen en je levensavond voor ons opgeofferd,” zei ze, terwijl haar stem oversloeg. “Eu hebt ons leven gered. Nu ik weer op mijn eigen benen sta, heb ik elke cent gespaard die ik kon missen. Dit huis, en deze tuin… ze zijn volledig van jou. Zonder hypotheek. Zonder zorgen. Je mag morgenochtend ein-de-lijk je ontslag indienen, mam.”
Eu fico na casa dele, naar de bloemen waar ik zo lang van had gedroomd, and toen naar de gezichten van de mensen for wie ik alles had gegeven. De Rustige ochtenden met mijn boeken waren niet verdwenen; ze hadden alleen maar me gewacht, verpakt in the onvoorwaardelijke liefde van de familie die ik zelf had gered.
